Bizim gibilere göre değildi aşk. Bizim gibiler haketmedi hiç içi gıdıklayan iltifatları. Doğuştan olgun olmak mantıklı düşünmekle yükümlüydük ve bu yükü sırtımızdan sıyırıp atamadık hiç. Hep zor yollar, aşılmaz engeller, çıkmaz sokaklardı bizi bekleyen. Adı batasıcaydık hep, belki kara kedi. Kendi kılıfımıza çekilmeye bile hakkımız yoktu. Hep birileri mutluluğu yaşayacaktı gözümüzün önünde; bizim gibiler ise hayranlıkla izleyecekti. Çünkü; bizim haddimiz değildi bir çift göze, birkaç anlamlı söze, bir yürekleri delip geçen bakışa ya da dağları delmeye neden olan aşka sahip olmak. Yüreğin kursağına bir lokma halinde dayandıysa ya kusacaktık onu ya da bir bardak su eşliğinde midemize oturtacaktık. Bizim gibilere göre değildi aşk... Çünkü; bizim gibiler mahkumdu yalnızlığa...